Det prestelige sølibat er tuftet på Jesu eget eksempel i et liv levd ene og alene for Gud og i tjeneste for Guds folk. Kirken omtaler sølibatet som «en særskilt gave fra Gud» (CIC kan. 277) og Gud gir ikke gaver uten mål og mening. Konsilet påpekte også at sølibatet passer «utmerket sammen med prestedømmet” (PO 16). Ved sølibatet nedlegger prestene alt for de troende. Det er til det gode for Kirken og til det gode for presten selv.
I tråd med, igjen, Jesu eget eksempel og handlinger, han som kalte tolv menn til den apostoliske tjeneste, er ordinasjonens sakrament forbeholdt menn. Jesus handlet ikke tilfeldig eller uten mening. Dette tydeliggjorde pave Johannes Paul II da han ved det apostoliske embete som paven besitter påpekte at Kirken ikke har myndighet (Ap. brev, Ordinatio sacerdotalis (22. mai 1994), 4) til å ordinere kvinner. Og dette akkurat fordi det helt essensielle ved ordinasjonens sakrament er gitt av Herren selv.
Sølibatets disiplin betyr ikke at ekteskapet er noe annenrangs. Ordinasjonen av menn betyr ikke at kvinner er noe annenrangs. Å hevde noe slik er aktivt å tilsidesette både konsilet og alle de post-konsiliære paver. Det ville jeg råde imot.
Remarks by Bishop Fredrik Hansen at the conclusion of the Chrism Mass at St. Olav Cathedral, March 31, 2026
Once again, we read in Catholic media that ideas and proposals have been put forward concerning the setting aside of priestly celibacy and that the sacrament of ordination ought to be conferred on women. On this day and in this context, I feel obliged to express my disagreement.
Priestly celibacy is grounded in Jesus’ own example of a life lived solely for God and in service to God’s people. The Church describes celibacy as “a special gift from God” (CIC can. 277), and God does not give gifts without purpose or meaning. The Council also pointed out that celibacy is “most fitting for the priesthood” (PO 16). Through celibacy, priests devote everything to the faithful. It is for the good of the Church and for the good of the priest himself.
In accordance with, again, Jesus’ own example and actions—He who called twelve men to apostolic service—the sacrament of ordination is reserved for men. Jesus did not act randomly or without purpose. This was clarified by Pope John Paul II, who, by virtue of the apostolic office of the pope, stated that the Church does not have the authority (Apostolic Letter Ordinatio sacerdotalis, May 22, 1994, 4) to ordain women. And this is precisely because what is essential to the sacrament of ordination has been given by the Lord Himself.
The discipline of celibacy does not mean that marriage is something of lesser value. The ordination of men does not mean that women are of lesser value. To claim such a thing is to actively set aside both the Council and all the post-conciliar popes. I would advise against that.
Polskie tłumaczenie znajduje się poniżej zdjęcia.
Uwagi biskupa Fredrika Hansena na zakończenie Mszy Krzyżma w katedrze św. Olafa, 31 marca 2026 r.
Po raz kolejny czytamy w mediach katolickich, że pojawiają się pomysły i propozycje dotyczące zniesienia celibatu kapłańskiego oraz dopuszczenia kobiet do sakramentu święceń. W tym dniu i w tym kontekście czuję się zobowiązany wyrazić mój sprzeciw.
Celibat kapłański opiera się na przykładzie samego Jezusa — życiu przeżytym wyłącznie dla Boga i w służbie ludowi Bożemu. Kościół określa celibat jako „szczególny dar od Boga” (KPK kan. 277), a Bóg nie daje darów bez celu i znaczenia. Sobór podkreślił również, że celibat „doskonale odpowiada kapłaństwu” (PO 16). Poprzez celibat kapłani są bardziej oddani wiernym. Służy to dobru Kościoła i dobru samego kapłana.
Zgodnie — ponownie — z przykładem i działaniami samego Jezusa, który powołał dwunastu mężczyzn do służby apostolskiej, sakrament święceń jest zastrzeżony dla mężczyzn. Jezus nie działał przypadkowo ani bez celu. Zostało to jasno wyrażone przez papieża Jana Pawła II, który, wykonując urząd apostolski jako papież, wskazał, że Kościół nie ma władzy (List apostolski Ordinatio sacerdotalis, 22 maja 1994 r., 4), aby udzielać święceń kobietom. Wynika to właśnie z faktu, że to, co istotne w sakramencie święceń, zostało ustanowione przez samego Pana.
Dyscyplina celibatu nie oznacza, że małżeństwo jest czymś drugorzędnym. Udzielanie święceń mężczyznom nie oznacza, że kobiety są kimś mniej ważnym. Trwanie w takim twierdzeniu jest pomijaniem nauki zarówno Soboru, jak i wszystkich papieży posoborowych. Odradzałbym takie podejście.